100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழ்நாட்டில் இயங்கிவரும் தீப்பெட்டித் தொழில், தனது மிக வலிமையான எதிரியை இப்போது சந்தித்திருக்கக்கூடும். மலிவான, இறக்குமதி செய்யப்படும், குறைந்த பயன்பாடு கொண்ட பிளாஸ்டிக் லைட்டர்கள் வடிவில் ஒரு புதிய அச்சுறுத்தல் உருவாகியுள்ளது. இவை பாதுகாப்புத் தீப்பெட்டித் தொழிலின் வேகத்தையே குறைத்துவிடும் போலத் தெரிகிறது. தெற்கின் தீப்பெட்டித் தொழிலின் மையப்பகுதியான சிவகாசியிலிருந்து எஸ். சுந்தர் இந்த நிகழ்வு குறித்து அறிக்கை அளிக்கிறார்.

உயிர்நாடி: சாத்தூரில் உள்ள ஒரு பகுதி இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட தீப்பெட்டி தயாரிப்பு ஆலையில், குச்சி நிரப்புதல் மற்றும் பெட்டியிடுதல் பணிகளைப் பெண் தொழிலாளர்கள் மேற்பார்வையிடுகின்றனர். விருதுநகர், தூத்துக்குடி மற்றும் திருநெல்வேலி மாவட்டங்களில், விவசாயம் மற்றும் பட்டாசுத் தொழிலுக்கு அடுத்தபடியாக, இந்தத் தீப்பெட்டி தயாரிப்பு ஆலைகள் மிகப்பெரிய வேலை வாய்ப்பு வழங்குநர்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றன. 

செழிப்பான தீப்பெட்டித் தொழில் கடந்த ஆண்டு தனது நூற்றாண்டு விழாவைக் கொண்டாடியது. விருதுநகர், தூத்துக்குடி மற்றும் திருநெல்வேலி ஆகிய தென் மாவட்டங்களில், விவசாயம் மற்றும் பட்டாசுத் தொழிலுக்குப் பிறகு மிகப்பெரிய வேலைவாய்ப்புகளை வழங்கும் தொழில்களில் ஒன்றான தீப்பெட்டி உற்பத்தி, பல ஆண்டுகளாக இயந்திரமயமாக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்த மாவட்டங்களின் பல்வேறு பகுதிகளில் உள்ள சிறிய துணை ஆலைகளின் காரணமாக, இந்தத் தொழில் அதிக" தொழிலாளர்களைக் கொண்டதாகவே நீடிக்கிறது. சாதகமான காலநிலை மற்றும் வலுவான தொழிலாளர் சக்தி ஆகியவை இந்தத் தொழில் செழிக்க உதவியுள்ளன.

இப்பகுதி எவ்வாறு நாடு முழுவதற்குமான தீப்பெட்டி உற்பத்தி மையமாக மாறியது என்ற கதை சுவாரஸ்யமானது. தொழில்முனைவோரான உறவினர்கள் ஏ. சண்முக நாடார் மற்றும் பி. அய்யா நாடார், தீப்பெட்டி தயாரிக்கும் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக 1922-ல் கல்கத்தாவிற்குப் பயணம் செய்து, அங்கு எட்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்தனர். தாயகம் திரும்பிய அவர்கள், '1923-ல் சிவகாசியில் முதல் தீப்பெட்டி ஆலையைத் திறந்தனர். அவர்கள் வெளிநாட்டுத் தொழில்நுட்பத்தின் மீதான சார்பைக் குறைத்து, மலிவான தீப்பெட்டிகளைத் தயாரிப்பதற்காக மூலப்பொருட்களை இறக்குமதி செய்தனர்.